كوچه های دل من، باز خلوت شده است
قبل از اینكه برسم، دوستی را بردند
یك نفر گفت به من
باز دیر آمده ای، دوست قسمت شده است.
با توام،با تو، خدا
یك دل قلابی، یك دل خیلی بد،
چقدر می ارزد؟
من كه هرجا رفتم،جار زدم:
شده این قلب حراج، بدوید
یك دل مجانی، قیمتش یك لبخند
به همین ارزانی.
هیچوقت اما، هیچكس قلب مرا قرض نكرد
هیچ كس دل نخرید.
با توام، با تو، خدا
پس بیا این دل من مال خودت
من كه دیگر رفتم اما
ببر این دل را
دنبال خودت..
عرفان نظر اهاری

قالی بزرگ است؛ زندگی

هر هزار سال یک بار فرشته ها قالی جهان را در هفت اسمان می تکانند؛ تا گرد و خاک هزار ساله اش بریزد و هر با خود می گویند:این نیست قالی که قرار بود انسان ببافد؛ این فرش فاجعه است با زمینه سرخ  خون و حاشیه های کبود معصیت؛ با طرح گناه و نقش بر جسته های ستم.

فرشته ها گریه می کنند و قالی ادم را می تکانند و دوباره با اندوه بر زمین پهنش می کنند.

رنگ در رنگ؛ گره در گره؛ نقش در نقش .قالی بزرگ است زندگی که تو می بافی و من می بافم و او می بافد. همه بافنده ایم. می بافیم و نقش می زنیم؛می بافیم و رج به رج بالا می بریم می بافیم و می گستریم.

دار این جهان را خدا برپا کرد و خدا بود که فرمود: ببافید وادم نخستین گره را بر پود زندگی زد.

و هر که امد؛ گره ای تازه زد و رنگی ریخت و طرحی بافت. و چنین شد که قالی ادمی رنگ رنگ شد.امیزه ای از زیبا و نازیبا . سایه روشنی از گناه  و صواب.

گره  تو هم بر این قالی خواهد ماند. طرح و نقشت نیز و هزارها سال بعد؛ ادمیان بر فرشی خواهند زیست که گوشه ای از ان را تو بافته ای .

کاش گوشه ای را که سهم توست زیباتر ببافی.

عرفان نظر اهاری